ΑΦΑΙΡΕΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

«Από την πόλη έρχομαι…»

Από την πόλη έρχομαι
Κι εσύ μαζί μου έλα
Μες στις καταπράσινες σερπαντίνες
Του λιβαδιού
Να κυλιστούμε ανέμελα.
Είν’ η ζωή μας
ρυάκι
Που χείμαρρος ξυπνά
Και φεύγει
Γοργά…
Κι εμείς ψαράκια στα νερά του
Παιχνιδίζουμε πηδώντας
Μια μπροστά
Μια πίσω
Και χάνεται ο χείμαρρος
Και τα νερά ημερεύουν
Όλα γύρω γαλήνια
Τι τρέχει;
Πού πήγε το ποτάμι;

Αγάπη μου, δε βλέπεις;
Εμπρός μας είν’ η απέραντη θάλασσα…

Δρ. Π.
26-2-2001 ώρα 10:25 π.μ.


«… και στην κορφή κάν’ έλα!»
Εφθάσαμε στην κορυφή
Μαζί μου κι εσύ έλα
Εδώ είν’ ο σκοπός
Η εκπλήρωση
όλων αυτών που πρόσμενες..
Η ολοκλήρωση του ποθητού σου
έρωτα
Η κορύφωση του χαμένου σου
οργασμού
Η κορώνα του τενόρου
που οι φλέβες του τεντώνονται
για να τον δικαιώσουν
Η τσιρίδα της πεθεράς σου
Που σε υποδέχεται στις τρεις το πρωί
μεθυσμένο
Η επαγγελματική σου επιτυχία
Η εκλογή του βουλευτή
που επιτέλους βολεύτηκε…

Εδώ Αγάπη μου είναι η άκρη
του κύκλου μας…
Εδώ θα δεις τα εγγόνια σου
Τα δισέγγονα
Το τέλος της ευτυχισμένης σου ζωής
Αλλά μην κάνεις πως κοιτάζεις κάτω
Θα ζαλιστείς
Θα τσακιστείς
Κάτω είν’  η απέραντη θάλασσα…

Δρ. Π.
26-2-2001 ώρα 10:28 π.μ.